Her şey değişti.
Sen değişmedin
Ölüm!

Önünü keser ansızın.
Beklide ölürken kıvranırsın.
Fayda vermez yanındaki nefesler
Senin nefsin tadıyor ölümünü.

Mekân değişmiş
Zaman anlamsızlaşmış.
“İnsanlar uykudadır, ölünce uyanırlar”*
Uyanmışım.
Gözlerim kapalıyken de görür olmuşum.
Bedenimi ilk defa karşıdan görmüşüm.

Dönüşün Kimedir?

Hangi dost nerde fayda verir?
Hangi fayda “rıza”dan önemlidir?

Gözlerin görmeyerek haşrolursun
Oysa dünyadan çok da hoşnuttun.

Ateşe sunulursun.

YOL

Hayat kapısından tek tek

Her giriş ecele doğru.

Toprakta sürünür bebek

Her karış ecele doğru.

İster yürü, ister bekle

İster çıkart, ister ekle

Artık çan seslerininse irade
Beklenir can dostum bu yerde
Gözüme ilişen son perde
Neydi hayali bitmeyen diyar
Artık çan seslerininse irade

Yanıyor bakmaz mısın çevrene

Ankara’da kar yağıyor
İçime de yağsa keşke diyorum.
Alıp götürse beni
Uzak alemlere,
Kibritçi kız gibi;
Sönen son kibritle birlikte,
Sabahleyin sönmüş hayalleri bulsalar...

Kış çabuk geldi ömrüme
Huzur çok görülen bedenime
İmtihanım başarısız ey azrail
Bir nurlu el at da yüreğime
Varlık ve yokluğun kesiştiği yerde