Her şey değişti.
Sen değişmedin
Ölüm!

Önünü keser ansızın.
Beklide ölürken kıvranırsın.
Fayda vermez yanındaki nefesler
Senin nefsin tadıyor ölümünü.

Mekân değişmiş
Zaman anlamsızlaşmış.
“İnsanlar uykudadır, ölünce uyanırlar”*
Uyanmışım.
Gözlerim kapalıyken de görür olmuşum.
Bedenimi ilk defa karşıdan görmüşüm.

Dönüşün Kimedir?

Hangi dost nerde fayda verir?
Hangi fayda “rıza”dan önemlidir?

Gözlerin görmeyerek haşrolursun
Oysa dünyadan çok da hoşnuttun.

Ateşe sunulursun.

Sessizlik yoldaşın olur
Dünyanın bile yüzü kararır her gece
Eceller görünmez olur
Ölümler duyulmaz olur
Karanlıkta kaybolur gider sessizlik
Sensizlik kalır yanımda

YOL

Hayat kapısından tek tek

Her giriş ecele doğru.

Toprakta sürünür bebek

Her karış ecele doğru.

İster yürü, ister bekle

İster çıkart, ister ekle

daha dokunmadan kurudu irem
çöllere bir türlü yağamıyorum
yeni bir koşunun başlangıcında
biraz deprem sonrası
biraz şehir hülyası
bir kalp yangınından geriye kalan

Zaman kendi kendini yiyiyor her gün
Farkına, tadına varamadan günler bitti.
Yenileri var belki
Ama tatları farklı, belli.

Çoğu zaman geçmiş daha tatlı,
Gelecekte bir geçmiş

Hayalin gece gibiydi
Yavaş yavaş aldı kalbimi
Gözlerin gülüyordu nispet edersecesine.

Farkına vardım sevgimin, karanlığın, yıldızların
Fırlatmak istedim hayalini beynimden

Zaman kadar uzaksın bana
Aydınlık kadar yakınsın bana bir gece lambasının altında
Neye yarar ki bu
Bir gündüz vakti.

Bir boşluktayız ikimizde
Benim varlığım boş senin için

Hayaller kurdum umutsuzca
Senden habersiz.

Koşmak istedim yarına senden önce
Döndüm baktım sende yarındaydın
Belki başkasının yanındaydın
Şimdi yanımdasın
Hayalimdesin

Farkına varamadım
Yarına vardığımda yanındaydım
Bütün her şeyimle yanındaydım
Ama ben yanan taraftaydım
Bütün her şey yandı
Bütün güzellikler çoktan kaydı